خطابه ی تدفين

برای آنکس که رفت تا بماند:

غافلان

هم سازند؛

تنها طوفان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ کودکان ناهمگون می زاید.

هم ساز

سایه سانان اند؛

محتاط

ـــــــــــــ در مرزهای آفتاب.

در هیأت زنده گان

ــــــــــــــــــــ مرده گان اند.

وینان

دل به دریا افگنان اند؛

به پای دارنده ی آتش ها

زنده گانی

ــــــــــــــ دوشادوش مرگ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پیشاپیش مرگ

هماره زنده از آن سپس که با مرگ

و همواره بدان نام

ــــــــــــــــــــــــــ که زیسته بودند؛

که تباهی

از درگاه بلند خاطره شان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ شرم سار و سرافکنده می گذرد.

کاشفان چشمه

کاشفان فروتن شوکران

جوینده گان شادی

ـــــــــــــــــــــــــــ در مجری آتش فشان ها

شعبده بازان لبخند

ـــــــــــــــــــــــــــ در شب کلاه درد

با جاپایی ژرف تر از شادی

در گذرگاه پرندگان.

*

در برابر تندر می ایستند

خانه را روشن می کنند

و می میرند.

« شاملو»

/ 1 نظر / 9 بازدید
ariyanaz

سلام وبلاگ قشنگی داری